ΑΥΤΟΣΧΕΔΙΑΖΟΝΤΑΣ ΠΑΝΩ ΣΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΤΟΥ ΜΙΧ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

Και οι ζωγράφοι, όπως και οι συγγραφείς, ζωήν γράφουν. Και οι δύο ”σχεδιάζουν” – γιατί και το γράμμα σημαίνει σχέδιο – δηλαδή αυτοσχεδιάζουν, ”φυγάδες θεόθεν  και αλήται” , για να θυμηθούμε τον Εμπεδοκλή.

Ο κόσμος βέβαια όταν μιλάει για ”γράμματα ή ζωγραφική” – ο περισσότερος – θέλει αντιγραφή, μας θέλει να αντι-γράφουμε για να καταλαβαίνει καλύτερα και να αισθάνεται οτι εκείνος είναι ο δημιουργός. Εχει βέβαια ωραία, δική της, ιστορία η αντιγραφή, αλλά άλλο το γράψιμο κι άλλο το αντιγράψιμο! Με την αντιγραφή, όπως και με την περίληψη, μαθαίνει κανείς πολλά, προσθέτοντας γνώσεις, μέσα στο χρόνο που παίζει αιώνια, για να θυμηθήτε – δεν πειράζει, τον αγαπούσε και ο Μάρξ – και τον Ηράκλειτο (Αιών παίς εστί παίζων).

Αλλά έρχεται μιά στιγμή που η αφαίρεσις – άλλη μια περίλυπος λήψις – πρέπει να ακολουθήσει την πράξη της προσθέσεως. Γιατί όταν αφαιρούμε – διώχνουμε τα περιττά – τ ό τ ε   ανακαλύπτουμε ό,τι νομίζουμε πως έχουμε καλύψει, έστω αυτοσχεδιάζοντας.

Απόψε αυτοσχεδιάζω κι εγώ γράφοντας για το ζωγράφο Μιχάλη Παπαδόπουλο που απεφάσισε, πρό τριών ετών, να εγκαταλείψει καθε άλλη δουλε ί α  του και να υποδουλωθεί αποκλειστικά στη ζωγραφική. Δέν σκοπεύω να κάνω κριτική του έργου του, άν και όλα τα γραφόμενά μας, ή τα ζωγραφιζόμενά μας, κρίσεις είναι, από μιά διαφορετική όμως προοπτική. Ούτε να παρουσιάσω το έργο του, γιατί το παρουσιάζει εκείνος μόνος του και καλύτερα. 

Εκείνο που θα ήθελα όμως να υπο-γραμμίσω είναι η αφαιρετική  π ο ί η σ ι ς της ζωγραφικής του. Η πράξις – μνήμη και μνήμα που ”αποκαλύπτει” και αποκαλύπτεται μετά απο κάθε μνημείο-έργο του.  Και είναι η ποίησίς του, ελληνική μ’ όλη την ιστορική και όχι εθνικιή έννοια της λέξεως. Ζει τη γή και τους ανθρώπους του, ο Μιχάλης Παπαδόπουλος, και προσωκρατικά και μετακαβαφικά. Και βλέπει, βλέπει και μαζεύεται, μαζεύεται, όπως και οι άνθρωποι που τους ζωγραφίζει, κι αυτό ίσως να είναι στον αιώνα μας (που δεν είναι ένας ”παίς παίζων”) τα τείχη του, που τα κτίζει όμως ”ανεπαισθήτως” ο ίδιος, για δική σας τύχη, μετά περισκέψεως, λύπης και πολλής αιδούς.

Ο συγγραφέας ΠΑΡΙΣ ΤΑΚΟΠΟΥΛΟΣ γράφει στο Περιοδικό  ”ΖΥΓΟΣ” του Ιανουαρίου Φεβρουαρίου 1979.

Έκθεση Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1979 GALLERIE ΚΡΕΩΝΙΔΗ