Νίκος Αλεξίου

Η ζωγραφική του Παπαδόπουλου είναι μιά ιδιαίτερη περίπτωση. Δίνει αφορμή να μεταφερθούμε σ’ ένα άλλο χώρο, που σπάνια ανοίγεται στην εποχή μας. Δέν μιλάμε για επιτεύγματα, δεν αναφερόμαστε σε εικαστικές καταξιώσεις, στεκόμαστε στο είδος του μηνύματος του. Συνειδητά ή ασυνείδητα τον απασχολούν, υπαρξιακοί προβληματισμοί, ανακατεμένοι με μεταφυσικές επιρροές και σύγχρονες θλιβερές εμπειρίες,και μια βιωματική διάθεση μηδενισμού. Μ’ αυτές τις προθέσεις μεταβάλλεται σε νεκροπομπό, και ζωγραφίζει ταφικές παραστάσεις.  Ο άνθρωπος είκονίζεται στόν πίνακα σάν ένα στίγμα στόν ατέρμονα γκριζόμαυρο χώρο του φόντου, κι η ύπαρξή του είναι μιά ανεπαίσθητη υποσημείωση, μιά απειροελάχιστη λεπτομέρεια. Μέσα στα μνήματα ανθρωπάκια σάν ταφικά κτερίσματα, απολιθωμένα στήν ασημαντότητά τους,κι ακόμα φυλακισμένα σε σιδερένια κλουβιά. Στο μήνυμα του Παπαδόπουλου δεν μπορείς να ξεδιαλύνεις άν είναι η απόγνωση για τόν ερχομό του θανάτου ή είναι η αναμενόμενη λύτρωση. Σ’αυτή τη παθητικότητα της ζωής, η άρνησή του δέν μπορεί να τύχει καμιάς παραδοχής, γιατί η ζωή είναι το πιό ανώτερο, το πιό ύψηλό και αναντικατάστατο αγαθο. Διαβλέπουμε στόν Παπαδόπουλο ανεπτυγνμένη αυζισθησία, μορφοπλαστικές ικανότητες, και μιά συμέπεια στη δουλιά του. Πώς όμως δεν μπορει να δεί και την άλλη πλευρά του λόφου; Η νέκρα του θανάτου είναι η μοναδική του κόσμου; Πώς δέν τον αφήνουν, – ίσως τα προσωπικά του βιώματα – ν’ ακούσει τα χαρμόσυνα σήμαντρα, για το ξεκίνημα μιά ζωής που θα δικαιώσει την ανθρώπινη ύπαρξη;

Έκθεση Ιανουάριος – Φεβρουάριος 1979 GALLERI ΚΡΕΩΝΙΔΗΣ

Ο Νίκος Αλεξίου, Κριτικός Τέχνης, γράφει στον “Ριζοσπάστη” 15-2-1979